استراتژي هماهنگ براي «انقلاب سبز» در زمينه زراعت برنج
تجربه کره جنوبی
بخش اول
در نيم قرن گذشته زارعان كرهاي به كار بردن كود بسيار و استفاده از روشهاي كارگر طلب در زراعت برنج را تجربه كردهاند. براي قرنها نوع غالب در كشت برنج، برنج ژاپونيكا بود. در سال 1971، نوع آي آر ـ677 [1]يا تونگيل[2]، كه از پيوند ژاپونيكا و اينديكا به دست آمده بود. به تعداد زيادي از زارعان كرهاي معرفي شد. در سال 1972 دولت كره واكنش سريعي در برابر اين نوع جديد نشان داد و با يك نهضت سراسري نسبت به توزيع اين نوع برنج پرمحصول در بين زارعان برنجكار اقدام كرد. در نتيجه، سطح زير كشت نوع تونگيل افزايش قابل ملاحظه يافت و از 2750 هكتار در سال 1971 به 929000 هكتار در سال 1978 رسيد كه معادل 75 درصد اراضي زير كشت در همان سال بود. با وجود ظرفيت بالاي بازدهي اين نوع برنج، بعضي از زارعان در استفاده از نوع تونگيل ترديد داشتند زيرا اين بذر داراي معايب ارثي بود از قبيل پايين بودن كيفيت آن از ديد مصرف كننده، مقاومت در مقابل درجه حرارت كم، گرايش به شكفتن خوشه و پخش شدن دانه هنگام درو كردن، و قيمت پايين آن در بازار آزاد. با وجود اين دولت مصرانه زارعان را تشويق ميكرد كه نوع تونگيل را به منظور افزايش توليد مواد غذايي بپذيرند. از طرف ديگر خود راهنماييهاي فني و انگيزههاي اقتصادي مانند تعيين قيمت مناسب را براي آن فراهم ميكرد. از لحاظ بازده اين محصول در سراسر كشور بيرقيب بود و درآمد زارعان را هم تضمين ميكرد. توليد برنج افزايش بيسابقهاي پيدا كرد و به شش ميليون تن متريك برنج سفيد شده در سطح 1230000 هكتار در سال 1977 رسيد. اما در سال 1978 آفتي جديد به اين نوع برنج كه 75 درصد اراضي زير كشت را در برگرفته بود وارد شد. در سال 1980 بر اثر سرماي آخر فصل انواع پرمحصول برنج از نوع ژاپونيكا بيشتر آسيب ديد. از آن پس سطح زير كشت نوع پرمحصول كاهش يافت و به 272000 هكتار در سال 1986 رسيد. بدين سان نوع پرمحصول برنج در كره دو داستان ضد و نقيض را درباره موفقيت و شكست استراتژي هماهنگي بيان ميكنند كه به منظور انقلاب سبز به اجرا درآمد و دولتي نيرومند بدون بررسي دقيق علمي تمام عوامل آن را رهبري كرد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر