ساختار سني و جنسي نيروي مولد در بخش روستايي

نيروي انساني شاغل در بخش كشاورزي ايران كه عمدتاً در مناطق روستايي كشور ساكن هستند از ويژگيهاي خاصي برخوردارند . ساختار سني نيروي انساني به سمت كهولت پيش مي رود و اين امر توانسته يا مي تواند تا آنجا پيش رود كه نيروي انساني شاغل در اين بخش را در توليد مطلوب و داراي بهره وري بالا با مشكل جدي مواجه نمايد . اين بخش از شاغلين كشور عمدتاً از امكانات تحصيلي و آموزشي مناسب برخوردار نيستند و به همين دليل نمي توانند از نوآوريها ، ابزار و تكنولوژي و حتي روش هاي جديد در توليد كشاورزي يا توليد در صنايع روستايي بهره ببرند . براساس اطلاعات به دست آمده از سرشماري سال 1375 ، ميانگين سني شاغلان بخش كشاورزي حدود 5/40 سال است . اين رقم در سال 1345 و 1365 به ترتيب 3/34 و 4/40 سال مي‎باشد . نسبت جمعيت شاغل بالاي 60 سال بخش كشاورزي در سال 1375 ، حدود 1/21 درصد است ، در حالي كه اين رقم براي دو بخش صنعت و خدمات به ترتيب 9/3 و 2/5 درصد است . نسبت سالخوردگان بخش كشاورزي به ترتيب بيش از 4 و 5 برابر نسبت سالخوردگان بخشهاي صنعت و خدمات است . مهاجرت هاي روستايي نيز سالخوردگي جمعيت شاغل در بخش كشاورزي را تشديد كرده است .. لذا از يك سو آسيب پذيري آنان را در مواجهه با محدوديت هاي اقتصادي ـ اجتماعي و طبيعي افزايش داده است و از سوي ديگر قدرت و پذيرش نوآوري را دچار وقفه نموده است