پدیده شناسی بيمه هاي اجتماعي روستايي
نویسنده : دکتر حسین شیرزاد
بخش نخستین
ورود كاركنان به بازارهاي نيروي كار در روستاها ، آنها را در مواجهه با انواع مختلف ريسك قرار مي دهد . كاهش اين ريسكها به كاركناني كه شغل خود را از دست داده اند اين اجازه را مي دهد كه يك شغل مناسب ديگر را جستجو نمايند . حذف محدوديتهايي كه ممكن است كاركنان را از كسب تحصيلات و آموزش دلسرد نمايد ، اين اطمينان را مي دهد كه بهداشت و آموزش فرزندان آنها در شرايط ركود اقتصادي قرباني نخواهد شد . برنامه هاي تأمين اجتماعي به وسيله ايجاد حمايتهاي درآمدي در صورت وقوع بيماري ، ناتواني ، صدمه ناشي از كار ، بارداري ، بيكاري و پيري ، ريسكهاي مربوطه را كاهش مي دهد . اين برنامه ها شامل موارد زير است : بيمه بيكاري در ارتباط با بيكاري اصطكاكي (گاهي اوقات ساختاري) ؛ بيمه صدمه ناشي از كار براي جبران كاركناني كه صدمات و لطمات آنها وابسته به كار آنها بوده است ؛ بيمه ناتواني و معلوليت ، اساساً به مستمري دوران پيري جهت پوشش تمام يا قسمتي از ناتواني ارتباط مي يابد ؛ بيمه بيماري و بهداشت براي حمايت از كاركنان در مقابل بيماري و مريضي ؛بيمه بارداري براي ايجاد مزايايي براي مادران در طول حاملگي و ماههاي شيردهي ؛بيمه پيري براي حمايت درآمدي بعد از بازنشستگي ؛ بيمه عمر ، اساساً به مستمري دوران پيري ارتباط مي يابد (براي اطمينان از جبران وابستگان در زمان فقدان نان آور) . با توسعه مناطق روستايي كشورها بعضي از انواع مداخلات دولت براي مواجهه مؤثر با اين ريسكها لازم مي گردد . منابع خانوارها ، حتي خانوارهاي گسترده ساكن در مناطق روستايي براي مواجهه با ريسكهاي شخصي كافي نمي باشد . ديدگاههاي متفاوتي در مورد برنامه هاي بيمه اجتماعي روستايي وجود دارد . آنها ممكن است به صورت مشاركتي باشند ؛ به طوري كه شايستگي فرد براي دريافت بيمه براساس پرداخت حق بيمه فرد در طول سال مي باشد يا غيرمشاركتي است ؛ كه مي تواند توسط مؤسسات بخش دولتي يا خصوصي برقرار گردد . هنگامي كه اين برنامه ها توسط بخش خصوصي مديريت مي گردد ، دولت نقشي اساسي در نظارت و كنترل كردن عمليات آنها را به عهده خواهد داشت ، بطور نسبي ، بنگاههاي بيمه خصوصي مشكلات زيادي را براي ارايه خدمات به گروههاي كم درآمد داشته اند و اين مشكلات به دليل هزينه هاي بالاي معاملاتي ، انتخاب زيان آور و خطرات رفتاري مي باشد . بيشتر كشورهايي كه از سيستمهاي مخلوط دولتي ـ خصوصي در مورد بيمه اجتماعي روستاييان استفاده مي نمايند ، شامل دو جزء اصلي مي باشند : برنامه هاي دولتي كه تضمين كننده حداقل درآمد براي پيران ، بيكاران و ديگر گروههاي آسيب پذير ساكن در مناطق روستايي مي باشد ؛ برنامه هاي خصوصي كه تشويق كننده فعاليتهاي مكمل و اختياري به وسيله افراد هستند . در طراحي بيمه اجتماعي روستاييان و در انتخاب ديدگاه مناسب در اين ارتباط بايد به مرحله رشد كشور (اينكه در چه مرحله اي از رشد قرار دارد) و سنتهاي اجتماعي حاكم بر مناطق روستايي (خرده فرهنگهاي روستايي) آن كشور توجه نمود . يك تعادل مناسب بايد بين فوايد اجتماعي ناشي از گسترش حمايتها و ضررهاي اقتصادي كه مي تواند در شرايطي كه سيستم بيش از حد بخشنده و سخي شود ، برقرار گردد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر