ضرورت حفظ و توسعه منابع پايه توليد در چارچوب توسعه پايدار

منابع پايه در بخش كشاورزي در معرض تغيير، فرسايش و آلودگي قرار دارند. پيشگيري از روند رو به گسترش فعلي و حفظ اين منابع كه علاوه برجنبه‌هاي اقتصادي، بستر حيات اجتماعي است، يكي از چالش‌هاي عمده بخش شمرده ميشود. منابع آب، خاك، پوشش گياهي و ذخاير ژنتيكي كشور از زمره منابع فوق به حساب مي‌آيند كه در معرض تهديد جدي قرار دارند. بررسيهاي به عمل آمده نشان مي‌دهد كه طي چند دهه اخير تخريب پوشش گياهي موجب شده تا شاخص‌هاي تخريب در اكثر نقاط كشور از نظر ميزان و سطح افزايش يابد. يكي از مهم ترين اين شاخصها سيل است. تعداد وقوع و حجم خسارت آن در 50 سال گذشته روندي شتابان يافته است. رشد تصاعدي روند تخريب در حوزه‌هاي آبخيز سبب بر هم خوردن تعادل هيدرولوژيكي و زيست محيطي و ناپايداري توسعه شده است. حدود 125 ميليون هكتار از عرصه‌ها در معرض فرسايش آبي قرار دارند كه وضعيت در 60 درصد مناطق بحراني است يا در ٍآتانه بحراني شده است. اكثر سازه‌هاي آبي از جمله سدهاي موجود و در دست احداث در معرض رسوب گذاري و كاهش مخازن به ميزان بيش از حد پيش‌بيني شده هستند. تخريب پوشش گياهي در سه دهه اخير موجب شده كه ميزان فرسايش از يك ميليارد تن در سال 1350 به 5 ميليارد تن در سال 1375 برسد. از مساحت جنگلهاي تجاري كشور به دليل بهره‌برداري سودجويانه و عدم حفاظت كاسته شده است. آمارهاي رسمي نشان مي‌دهد كه از حدود 9/1 ميليون هكتار جنگلهاي تجاري، حدود 6/0 ميليون هكتار آن مخروبه است. روند تخريب در دو دهه اخير بسيار سريع بوده كه عمدتاً ناشي از شيوه بهره‌برداري پيماني است. اگر چه به جهت عدم حفاظت و نگهداري از اين سرمايه ملي، برداشت‌هاي غيرمجاز مردم نيز در اين تخريب سهم داشته است. برداشت غيرمجاز و بيش از ظرفيت ( دو برابر ) امكان تجديد حيات از مراتع را سلب كرده و روند تخريب و بياباني شدن را گسترش داده است. از منابع موجود آب و خاك كه در پروسه توليد قرار داند به جهت تغيير كاربري‌سالانه بيش از 20 هزار هكتار كاسته مي‌شود كه بيش تر از توان فني كشور در تجهيز اراضي نوآباد است