تاريخچه و جايگاه سازمان ملي بهره وري ايران
تالیف : دکتر حسین شیرزاد، دبیر کمیته بهره وری وزارت جهاد کشاورزی
مقدمه
سازمان بهره وري آسيايي (A.P.O) در سال 1961 ميلادي به وسيله تعدادي از كشورهاي آسيايي با هدف كمك به ارتقاي بهره وري در كشورهاي عضو تشكيل شد و ايران در سال 1344 خورشيدي برابر با 1965 ميلادي، بدون اينكه سازمان بهره وري داشته باشد به عضويت سازمان بهره وري آسيايي (APO) درآمد. با پيروزي انقلاب اسلامي، عضويت جمهوري اسلامي ايران در سازمان بهره وري آسيايي به حالت تعليق درآمد تا اينكه مجدداً، مجلس شوراي اسلامي در سال 1367 عضويت ايران را در سازمان بهره وري آسيايي (APO) مورد تصويب قرار داد و وزارت صنايع سنگين سابق مسئوليت دبيرخانهاي آنرا به عهده گرفت. اين وزارتخانه از اوائل سال 1371 بطور عملي تشكيلات "بهره وري ملي ايران" را تجهيز و راه اندازي كرد كه در آبان ماه 1372 تحت عنوان سازمان بهره وري ملي ايران فعاليت خود را آغاز كرد. اين سازمان براساس مصوبه شماره 950/121/1 مورخ 14/2/77 شوراي عالي اداري از وزارت صنايع وقت (سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران كنوني) منتزع و به سازمان امور اداري و استخدامي كشور وقت (سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور كنوني) ملحق گرديد و با توجه به جايگاه فرابخشي آن به سازمان ملي بهره وري ايران تغيير نام داد.
APO چيست ؟ سازمان بهرهوري آسيايي سازماني منطقهاي و ميان دولتي است كه با توافقنامه دولتهاي آسيا و اقيانوسيه در سال 1961 تأسيس شد. . اين سازمان غيرسياسي ، غيرانتفاعي و غير تبعيض آميز است.
ديدگاه: اين سازمان براي برآورده نمودن نيازهاي كشورهاي عضوي كه در تلاش هستند تا چالشهاي محيط فناوري و اقتصادي- اجتماعي پويا و در حال تغيير را برطرف نمايند اقدام به طرح ديدگاهي سه ركني نموده است. اين اركان تقويت رقابت پذيري ، هماهنگ سازي افزايش بهره وري با حفاظت از محيط زيست و حمايت از عدالت اجتماعي هستند.
هدف: هدف سازمان بهرهوري آسيايي مشاركت در توسعه اقتصادي ـ اجتماعي كشورهاي عضو و بهبود كيفيت زندگي براي مردم آن كشورها از طريق ارتقاي بهرهوري تحت روحيه همكاري متقابل در بين كشورهاي عضوش ميباشد.
نقشهاي کليدي: سازمان بهرهوري آسيايي با ايفاي نقشهايي همچون منبع فكري، تسهيلگر، مشاور منطقهاي، تشكل ساز و محل شفافسازي اطلاعات بهرهوري در تلاش براي دستيابي به اهدافش ميباشد.
عضويت: عضويت سازمان بهرهوري آسيايي براي تمامي دولتهاي آسيا و اقيانوسيه كه عضو كميسيون اقتصادي و اجتماعي آسيا و اقيانوسيه (ESCAP) در سازمان ملل متحد هستند آزاد است.
دولتهاي خارج از منطقه آسيا ـ اقيانوسيه ميتوانند به عنوان اعضاي پيوسته به اين سازمان ملحق شوند.
در حال حاضر سازمان بهرهوري آسيايي 20 عضو دارد. اولين امضاء كنندگان توافقنامه APO در سال 1961 جمهوري چين، هند، ژاپن، جمهوري كره، نپال، پاكستان، فيليپين و تايلند بودند. بعداً كشورهايي همچون هنگ كنگ در سال 1963، جمهوري اسلامي ايران در سال 1965، سريلانكا در سال 1966، اندونزي در سال 1968، سنگاپور در سال 1969، بنگلادش در سال 1982، مالزي در سال 1983، فيجي در سال 1984، مغولستان در سال 1992، جمهوري سوسياليستي ويتنام در سال 1996 جمهوري دموكراتيك مردمي لائوس در سال 2002 و كامبوج در سال 2004به اين كشورها پيوستند.
حوزه هاي اصلي فعاليت: شوراي حکام در هنگام برنامه ريزي فعاليتهاي سازمان بهره ري آسيايي ، بر 5 حوزه اصلي تاکيد بيشتري مي کند. اين حوزه ها به قرار ذيل مي باشند :
· مديريت دانش (KM) knowledge Management
· تقويت صنايع کوچک و متوسط ((SME) Small and Medium Size Enterprises
· توسعه سازمانهاي ملي بهره وري (DON) Development Of National Productivity Organization
· بهره وري سبز (GP) Green Productivity
· توسعه يکپارچه جوامع محلي (ICD) Integrated Community Development
ويژگي کلي فعاليتها: ويژگي کلي فعاليتهاي سازمان بهره وري آسيايي تدارک آموزش عملي از ترکيبي از طرق زير مي باشد :
· سخنراني کارشناسان
· بازديدهاي ميداني از کارخانجات مزارع و تسهيلاتي براي مشاهده کاربردهاي حقيقي
· گزارشات کشوري شرکت کنندگان براي تسهيم تجربيات
به معناي ديگر سازمان بهره وري آسيايي اين برنامه ها را در نظر گرفته تا براي شرکت کنندگان مفيد بوده و بتوانند هر چه سريعتر اين برنامه ها را در کشور هايشان به کار بگيرند. شرکت کنندگان به انتشار دانش و تجربيات اکتسابي تازه خود به ديگران در کشورشان جهت کمک به گسترش آنها ترغيب مي شوند.
انواع دوره های سازمان بهره وری آسیایی در بخش كشاورزی
سازمان بهره وري آسيايي براي بهره گيري بهتر از تعامل كشورهاي عضو از طريق دوره هاي آن سازمان پروژه هاي ذيربط را در دو گروه دوره هاي بين المللي و ملي تقسيم بندي مي كند. بر اين اساس دوره هايي كه با موضوعات مشترك و مبتلا به منطقه آسيا و جهان توسط كشورهاي عضو برگزار مي شود در زمره دوره هاي بين المللي و دوره هاي كه با تمركز بر مسائل خاص برخي از كشورهاي عضو طراحي و به مورد اجرا گذاشته مي شود به عنوان دوره هاي ملي تلقي مي شوند. بنابراين موضوعات طرح شده در چارچوب دوره هايي كه بين المللي خطاب مي شوند مواردي هستند كه عمومي تر بوده و براي كل منطقه مي تواند مسئله باشد. چارچوب دوره هاي ملي و بين المللي APO در ادامه تشريح خواهد شد.
الف: دوره های بین المللی
سازمان بهره وري آسيايي دوره هاي بين المللي خود را در قالب سیمنار ها, اجلاس های مطالعاتی و سمپوزیوم سازمان دهي مي نمايد. این همايش ها تلاشي است براي ایجاد شبکه های حرفه ای و کارآمد بین رابطین دولتی کشورهای عضو، مسئولین سازمان های غیر دولتی و محققین به منظور بحث و تبادل نظر پیرامون مسائل جاری کشورهای عضو و اخذ استراتژیهای مناسب و تعیین الویت ها و کمک به توسعه رهیافت جامع توسعه فراگير محلی.
ديدگاه: اين سازمان براي برآورده نمودن نيازهاي كشورهاي عضوي كه در تلاش هستند تا چالشهاي محيط فناوري و اقتصادي- اجتماعي پويا و در حال تغيير را برطرف نمايند اقدام به طرح ديدگاهي سه ركني نموده است. اين اركان تقويت رقابت پذيري ، هماهنگ سازي افزايش بهره وري با حفاظت از محيط زيست و حمايت از عدالت اجتماعي هستند.
هدف: هدف سازمان بهرهوري آسيايي مشاركت در توسعه اقتصادي ـ اجتماعي كشورهاي عضو و بهبود كيفيت زندگي براي مردم آن كشورها از طريق ارتقاي بهرهوري تحت روحيه همكاري متقابل در بين كشورهاي عضوش ميباشد.
نقشهاي کليدي: سازمان بهرهوري آسيايي با ايفاي نقشهايي همچون منبع فكري، تسهيلگر، مشاور منطقهاي، تشكل ساز و محل شفافسازي اطلاعات بهرهوري در تلاش براي دستيابي به اهدافش ميباشد.
عضويت: عضويت سازمان بهرهوري آسيايي براي تمامي دولتهاي آسيا و اقيانوسيه كه عضو كميسيون اقتصادي و اجتماعي آسيا و اقيانوسيه (ESCAP) در سازمان ملل متحد هستند آزاد است.
دولتهاي خارج از منطقه آسيا ـ اقيانوسيه ميتوانند به عنوان اعضاي پيوسته به اين سازمان ملحق شوند.
در حال حاضر سازمان بهرهوري آسيايي 20 عضو دارد. اولين امضاء كنندگان توافقنامه APO در سال 1961 جمهوري چين، هند، ژاپن، جمهوري كره، نپال، پاكستان، فيليپين و تايلند بودند. بعداً كشورهايي همچون هنگ كنگ در سال 1963، جمهوري اسلامي ايران در سال 1965، سريلانكا در سال 1966، اندونزي در سال 1968، سنگاپور در سال 1969، بنگلادش در سال 1982، مالزي در سال 1983، فيجي در سال 1984، مغولستان در سال 1992، جمهوري سوسياليستي ويتنام در سال 1996 جمهوري دموكراتيك مردمي لائوس در سال 2002 و كامبوج در سال 2004به اين كشورها پيوستند.
حوزه هاي اصلي فعاليت: شوراي حکام در هنگام برنامه ريزي فعاليتهاي سازمان بهره ري آسيايي ، بر 5 حوزه اصلي تاکيد بيشتري مي کند. اين حوزه ها به قرار ذيل مي باشند :
· مديريت دانش (KM) knowledge Management
· تقويت صنايع کوچک و متوسط ((SME) Small and Medium Size Enterprises
· توسعه سازمانهاي ملي بهره وري (DON) Development Of National Productivity Organization
· بهره وري سبز (GP) Green Productivity
· توسعه يکپارچه جوامع محلي (ICD) Integrated Community Development
ويژگي کلي فعاليتها: ويژگي کلي فعاليتهاي سازمان بهره وري آسيايي تدارک آموزش عملي از ترکيبي از طرق زير مي باشد :
· سخنراني کارشناسان
· بازديدهاي ميداني از کارخانجات مزارع و تسهيلاتي براي مشاهده کاربردهاي حقيقي
· گزارشات کشوري شرکت کنندگان براي تسهيم تجربيات
به معناي ديگر سازمان بهره وري آسيايي اين برنامه ها را در نظر گرفته تا براي شرکت کنندگان مفيد بوده و بتوانند هر چه سريعتر اين برنامه ها را در کشور هايشان به کار بگيرند. شرکت کنندگان به انتشار دانش و تجربيات اکتسابي تازه خود به ديگران در کشورشان جهت کمک به گسترش آنها ترغيب مي شوند.
انواع دوره های سازمان بهره وری آسیایی در بخش كشاورزی
سازمان بهره وري آسيايي براي بهره گيري بهتر از تعامل كشورهاي عضو از طريق دوره هاي آن سازمان پروژه هاي ذيربط را در دو گروه دوره هاي بين المللي و ملي تقسيم بندي مي كند. بر اين اساس دوره هايي كه با موضوعات مشترك و مبتلا به منطقه آسيا و جهان توسط كشورهاي عضو برگزار مي شود در زمره دوره هاي بين المللي و دوره هاي كه با تمركز بر مسائل خاص برخي از كشورهاي عضو طراحي و به مورد اجرا گذاشته مي شود به عنوان دوره هاي ملي تلقي مي شوند. بنابراين موضوعات طرح شده در چارچوب دوره هايي كه بين المللي خطاب مي شوند مواردي هستند كه عمومي تر بوده و براي كل منطقه مي تواند مسئله باشد. چارچوب دوره هاي ملي و بين المللي APO در ادامه تشريح خواهد شد.
الف: دوره های بین المللی
سازمان بهره وري آسيايي دوره هاي بين المللي خود را در قالب سیمنار ها, اجلاس های مطالعاتی و سمپوزیوم سازمان دهي مي نمايد. این همايش ها تلاشي است براي ایجاد شبکه های حرفه ای و کارآمد بین رابطین دولتی کشورهای عضو، مسئولین سازمان های غیر دولتی و محققین به منظور بحث و تبادل نظر پیرامون مسائل جاری کشورهای عضو و اخذ استراتژیهای مناسب و تعیین الویت ها و کمک به توسعه رهیافت جامع توسعه فراگير محلی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر